یاس سه رنگ

یک دانشمند آمریکایی به نام پروفسور جو زین به یک موش در دوران جنینی ماده ای تزریق کرده که از طریق افزایش قدرت ژن ان.ار.2.بی باعث افزایش حافظه ی موش مذکور شده است. این موش 3 برابر مدت زمانی که موش های معمولی چیزها را به یاد می آورند قادر است همه چیز را به حافظه بسپارد. اگر این موش با حافظه ی قوی را در راه های تودرتو به حال خود رها کنیم به راحتی راه خود را پیدا کرده و خارج می شود. پروفسور جو زین درباره ی باهوش ترین موش جهان می گوید: وقتی این موش هنوز در دوران جنینی بسر می برد ماده ای به آن تزریق کردم که باعث تبادل پیام هایی بین سلول های مغزی موش شد. مجریان این آزمایش خارق العاده بر این باورند که این شیوه را در مورد سلول های مغز انسان نیز می توان به کار بست. بدین ترتیب از طریق دستکاری ژنتیکی موش ها و انسان هایی باهوش تر خواهیم داشت.


این کشف پروفسور جو زین از کالج پزشکی جورجیای آمریکا یک مقاله در مجله ی علمی اینترنتی پلوس وان(Plos One ) را به همراه داشته که در مجله ی انگلیسی ایندپندن نیز چاپ شده است. این کشف با واکنش مثبت از جانب همگان روبه رو نشده و عده ای ایرادات اخلاقی را بر آن وارد می دانند. آقای دیوید کینگ، رییس موسسه ی تهدید ژنتیک انسانی در این باره می گوید: بسیار اهمیت دارد که بدانیم فناوری های دستکاری ژنتیکی به کدام سو قدم می گذارند، آیا دوست داریم در جهانی زیست کنیم که ثروتمندان و فرزندان آنها نسبت به سایرین از امتیازات بیشتری برخوردار باشند؟ خانم سوفیا پتیزمان عضو اتحادیه ی خیرین تحقیقات پزشکی در تأیید سخنان آقای کینگ می گوید: همیشه باید مراقب باشیم که چنین اختراعاتی نتوانند راهی به سوی ورود به عرصه ی انسانی بگشایند.

در آن سوی ماجرا، آقای آندرو شوبر عضو ائتلاف تحقیقات آلزایمر درباره ی این موش باهوش امیدوارانه می گوید: این تحقیقات می تواند دست ما را بگیرد تا شاید روزی شاهد کاهش احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر و مبارزه با سندرم زوال عقل پیری باشیم.

اسم این موش باهوش را از روی یک شخصیت کارتونی معروف چینی، هوبی جی گذاشته اند. کار پروفسور جو زین اولین در نوع خود نبوده اما از نظر اینکه امکان تقویت حافظه را در پستانداران تأیید می کند بی نظیر است. گفته می شود هوبی جی قادر است همه چیز را برای مدت طولانی تری به ذهن بسپارد. پروفسور جو زین می گوید: مطالعات ما مبنایی را فراهم مینماید تا بفهمیم ژن ان.ار.2.بی باعث تقویت حافظه می شود و از این راه بتوانیم روزی داروهای جدیدی تولید کنیم. از دیدگاه محققان اجرای این مطالعات بر روی انسان به ده ها سال وقت نیاز دارد ضمن اینکه از نظر علمی نیز ناسازگاری هایی وجود دارد. از نظر آقای جان هاردی استاد عصب شناسی دانشگاه کالج لندن، تحقیقات اخیر هیچ کمکی به درمان بیماران مبتلا به آلزایمر نخواهد کرد زیرا در بیماران آلزایمری سلول های مغزی به کلی مرده اند و بیماری ناشی از اختلال در فعالیت این سلول ها نیست.

وی می افزاید: در صورتیکه حافظه ی انسان زیاد شود، گنجایش مغز او پر خواهد شد. به دنبال پر شدن گنجایش مغز انسان ها برخی چیزها را فراموش خواهند کرد به طوری که مغز از اطلاعات بی فایده پر خواهد شد. پس اگر حافظه ی بی نهایت داشته باشیم دیگر قادر نخواهیم بود اطلاعات جدیدی به مغزمان بیفزاییم.