گزارش های سازمان بین المللی مهاجرت نشان می دهد که کوچ ناچاری انسان ها به سرزمین های دیگر به دلیل شرایط نامساعد آب و هوایی روز به روز رو به فزونی است. پدیده ی تبعید زیست محیطی، چالشی است که زمین را به شدت تهدید می کند و تا سال 2050 شمار تبعیدشدگان زیست محیطی به 200 میلیون نفر خواهد رسید. این خیل عظیم تبعیدی های زیست محیطی ناشی از عوامل مختلفی خواهد بود. ممکن است به دلیل طوفان، تندباد، سیلاب و خشکسالی، انسان ها مجبور به کوچ شوند یا به دلیل کنترل نشدن آب موجود در ذخیره گاه های آبی و حتی ممکن است به دلیل تغییرات آب و هوایی انسان ها مجبور به کوچ شوند.


بنابر گزارشات موجود در سازمان بین المللی مهاجرت، در حال حاضر شمار تبعیدی های زیست محیطی تقریباً 50 میلیون نفر است. از این گزارشات چنین بر می آید که شمار آوارگان زیست محیطی روندی افزایشی طی کرده است  به گونه ای که از سال 1990 تا به امروز به 2 برابر افزایش یافته است. بر طبق همین گزارشات در سال 1990، شمار آوارگان زیست محیطی 25 میلیون نفر بود که به دلیل مصائب ناشی از آلودگی، گسترش کویر، خشکسالی و سایر بلایای طبیعی از سرزمین هایشان کوچ کرده بوده اند.

هیئت چند ملیتی مبارزه با تغییرات آب و هوایی (IPPC) هیئتی است متشکل از دانشمندانی از کشورهای مختلف جهان که زیرنظر سازمان ملل در رابطه با تغییرات آب و هوایی زمین به تحقیق می پردازند. این هیئت بین المللی به این نتیجه رسیده اند که یکی از مهم ترین پیامدهایی که تغییرات آب و هوایی به دنبال داشته است مهاجرت انسان ها بوده است به دیگر سخن یکی از مهم ترین عواملی که بر تصمیم گیری جمعیت های انسانی به نقل مکان به مکانی جدید مؤثر است همانا تغییرات آب و هوایی است.

بنابر گزارشات سازمان مهاجرت، در حال حاضر 192 میلیون نفر برابر با 3 درصد جمعیت جهان در جایی غیر از زادگاهشان زندگی می کنند. به منظور این که از این پس از تبعید شدن افراد از زادگاهشان پیشگیری کنیم چهار راهکار توصیه می شود: هشیاری جامعه ی جهانی نسبت به چالش پیش رو، سیاست هایی در جهت مبارزه با چالش پیش رو، گسترش تحقیقات در این زمینه و کمک به کشورهای در حال توسعه.